Volgende
Vorige

Training als ruggensteuntje

Eenzaamheid is een veel voorkomend, maar ook moeilijk te traceren en bevatten probleem. Vaak wordt het geassocieerd met ouderen en met sociale eenzaamheid. Terwijl het in alle leeftijdscategorieën speelt en emotionele eenzaamheid net zo veel voorkomt en moeilijker te herkennen en verhelpen is. “Eenzaamheid is een veelkoppig monster. Moeilijk te herkennen, mee om te gaan én bespreekbaar te maken. Daar richten we ons in de trainingen dan ook vooral op.”

NHL docent Ieta Berghuis weet waarover ze praat. De ervaren trainster is nauw betrokken bij de ontwikkeling van de cursus die binnen het deelproject Eenzaamheid deze maanden wordt gegeven aan zo’n vijftig professionals van Friese zorg- en welzijnsinstellingen. De training telt drie dagdelen, gevolgd door intervisiebijeenkomsten om ervaringen te delen en voorbeelden uit de praktijk te bespreken.

Eigen kracht
De insteek bij de training en intervisie is tweeledig, vertelt Ieta. “We laten werkers zien dat er verschillende vormen van eenzaamheid zijn, elk met specifieke kenmerken. Om die te signaleren en bespreekbaar te maken, reiken we cases en gesprekstechnieken aan. Maar bijvoorbeeld ook een signaleringsinstrument dat helpt eenzaamheid te herkennen.”

“Tweede insteek is dat we – in de lijn van Welzijn Nieuwe Stijl – hulpverleners vertellen niet te snel oplossingen aan te dragen. Kijk goed naar wat de cliënt zelf kan en wil doen. Wat hij te bieden heeft. Hoe hij zich nuttig kan maken en gewaardeerd kan voelen. Ga uit van de eigen kracht en initiatief. Bedenk vooral niet te snel leuke dingen om eenzaamheid te doorbreken. Emotionele eenzaamheid wordt daar sowieso niet mee verholpen.”

Ieta verwacht na de zomer meer interesse voor zowel de training als het thema eenzaamheid dat binnen de Wmo Werkplaats breed wordt opgepakt. “Nu de ingrijpende veranderingen rond de transitie een plek krijgen, komt er meer ruimte en tijd voor andere, belangrijke onderwerpen. Eenzaamheid is er daar zeker een van.”